VVD-lijsttrekker Ingeborg de Barbanson wilde straaljagerpiloot Venray - publicatiedatum: 29-10-2009 Ingeborg de Barbanson is de eerste vrouwelijke lijsttrekker van de VVD in Venray. Toen fractievoorzitter Frans van der Kruijf bekend maakte uit de politiek te stappen, greep ze kans aan om de liberale lijst aan te voeren. Een jaar of acht geleden werd haar politieke interesse gewekt door Pim Fortuyn. Ze werd lid van de LPF en bestuursvoorzitter van de provincie Limburg. “Fortuyn sprak me aan omdat hij zo duidelijk was. Iedereen wist waar hij het over had. Hij brak dwars door taboes heen. Dat miste ik zo in de politiek.”
Na de moord op Fortuyn op 6 mei 2002 hield ze het snel gezien bij de LPF. “Toen begon het gerommel en het gedoe. Het was een stoelendans en er kwamen allerlei mensen zonder ervaring op hoge posities terecht. Ik voelde me er niet meer bij thuis.” Ze was een tijdje partijloos. In die periode trad ze op in het VARA-programma Lagerhuis met de presentatoren Marcel van Dam en Paul Witteman. Ze heeft zo’n vijftig keer aan het discussieprogramma meegedaan. “Heel leuk om te doen. Iedere zaterdag naar de Rode Hoed in Amsterdam voor de live-uitzending. ’s Middags om vier uur weg en ’s nachts om een uur weer thuis, voor een uurtje televisie. Het was zeker de moeite waard. Ik kon vrijuit praten. Mijn rol was de knuppel in het hoenderhok te gooien.” In 2005 werd ze lid van de VVD. Bij de raadsverkiezingen van maart 2006 stond ze vierde op de lijst. Met voorkeurstemmen kwam ze in de gemeenteraad. Ingeborg de Barbanson (40) heeft geen Spaanse roots, zoals menigeen denkt. “Ja, dat krijg ik wel vaker te horen. Het komt ook door mijn donkere uiterlijk, denk ik. Maar in ben een rasechte Hollandse. Geboren en getogen in Helmond.” Haar verre voorouders kwamen uit Zuid-Frankrijk, uit de streek Bordeaux. Ze loopt naar het wijnrek. “Kijk, hier een echte chateau Barbanson.” Ze zet de fles midden op tafel. Haar ouders zijn afkomstig uit Haarlem en Heemstede. Haar vader werkte op het racecircuit in Zandvoort, samen met Rob Slotemaker die er een antislipschool had. Slotemaker zette ook in Deurne een autoschool op en het gezin De Barbanson verhuisde naar Helmond. “In ben geboren in de wijk Eeuwsels, in Helmond-noord. Daar ben ik naar de lagere school gegaan en heb de havo gevolgd. Mijn ouders waren niet actief in de politiek, maar ze waren wel geďnteresseerd. Het liberale gedachtegoed heb ik van huis uit meegekregen. Mensen moeten hun eigen verantwoordelijkheid nemen en zelf de kansen pakken. Dat heb ik al jong geleerd. Als je zelf wilt, kun je veel. Maar je stimuleert mensen niet als je teveel gaat aandragen.” Al heel jong wist ze dat ze straaljagerpiloot wilde worden, ook al was het een echt mannenberoep. “Dat was mijn grote droom. Ik deed aan zweefvliegen en mijn vakkenpakket was erop afgestemd.” Op het vliegveld van Gilze Rijen doorliep ze allerlei tests (psychologisch, lichamelijk, fysiek) met glans. Uit zesduizend gegadigden werden twee kandidaten geselecteerd. “Daar was ik er een van. Als allereerste meid. Maar het feest ging uiteindelijk niet door, omdat ik een vrouw was. Mijn droom viel in duigen…” Wat nu? Het werd de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige. Zo kwam ze in 1988 naar Venray. Tijdens het eerste jaar van de B-opleiding woonde ze intern op St. Theresia, op het St. Annaterrein. “In een piepklein kamertje van een bij twee meter, met uitzicht op de dierenweide.” Daarna volgden nog drie jaar op St. Servatius. Een maand voordat ze haar diploma zou krijgen, gebeurde er een vervelend incident. Tijdens een nachtdienst werkte ze als leerling-verpleegkundige alleen op de afdeling. “Ik werd toen aangevallen door een patiënt. Een heel vervelende en indrukwekkende ervaring. Ik had mijn scriptie af en was bijna klaar met de opleiding. En toch ben ik er toen abrupt mee gestopt. Ik wilde en kon zo niet meer verder.” Toch heeft ze geen moment spijt gehad van haar opleiding. “Nee, want daar heb ik mijn levenslessen geleerd. Als jonge griet kreeg ik met problemen te maken, die ik nog nooit ervaren had. Je leert hoe mensen in elkaar zitten. Daar heb ik nu in de politiek profijt van”, lacht ze. “Maar je leert vooral jezelf kennen. Waardoor je sterker in je schoenen staat. ” Ze vond een baan als verkoopster bij Surprise. Daar leerde ze haar partner Dave kennen. De verkoop van cadeau artikelen ging steeds meer via internet. In juni 2006 werd daarom gestopt met de winkel in de Patersstraat. De verkoop gebeurt alleen nog van huis uit. “In het begin vreesde ik dat ik de aanloop en drukte van het winkelcentrum zou missen. Maar dat is reuze meegevallen. Vooral omdat ik toen ook in de politiek kwam.” De VVD kende in 2006 een teleurstellende uitslag en viel terug van drie naar twee zetels. Terwijl op vier was gehoopt. De zittende raadsleden René Francken en Leonie Cals vielen als nummers twee en drie buiten de boot. Samen met lijsttrekker Frans van der Kruijf, eveneens nieuw in de politiek, vormde De Barbanson de tweemansfractie. De verkiezingsavond op 7 maart 2006 gaf een dubbel gevoel. “Aanvankelijk de enorme teleurstelling over de uitslag. Ik wist toen nog niet dat ik was gekozen. Totdat Waals de namen oplas van de gekozen raadsleden die naar voren moesten komen. En daar was ik bij! Wat een verrassing. Ineens stond ik op het podium met een bosje bloemen in m’n handen.” Terugblikkend op de bijna afgelopen raadsperiode, is ze niet over alles tevreden. “Frans en ik waren allebei nieuw. We moesten elkaar leren kennen, we hadden geen ervaring. We gingen traag van start. Je wordt bedolven onder stapels papier. Daar moet je een weg in zoeken. Net zoals in de verhouding tussen raad, college en burgemeester. Toch ben ik het raadswerk hartstikke leuk gaan vinden. Maar ik kan nog beter”, vindt ze. Hoe dan? “Ik moet vaker met tegenvoorstellen komen en de dossiers beter doorgronden. Het heeft tijd nodig voordat je alle basiskennis heb vergaard.” Iedere woensdagavond staat ze achter de bar in café ’t Upke. “Dan heeft Rien ook eens een dag vrij”, zegt ze. “Tussen het tappen van de biertjes door heb ik tijd om te praten. Je hoort wat er leeft. Mensen spreken me ook op dingen aan. Dat maakt de politiek leuk. Het is ook heel herkenbaar. Neem bijvoorbeeld het ‘Centrum op de schop’. Je ziet dagelijks wat er gebeurt.” Frans van der Kruijf houdt het na een periode voor gezien. Het politieke spel is niet aan hem besteed. “Partijpolitiek hoort er nu eenmaal bij. Maar we mogen niet vergeten dat we er zitten voor de burgers van Venray. Zij hebben ons gekozen. Dat moet altijd voorop staan.” De VVD werkte, samen met Samenwerking en CDA, mee aan de val van PvdA-wethouder Mathieu Emonts. Ze kent Emonts ook van buiten de politiek. “Hij heeft de boodschap begrepen door de eer aan zichzelf te houden. Het gaat om mensen. Alles gebeurt in de openbaarheid, dus je wordt ook beschadigd. Terwijl ik Mathieu een heel sympathieke man vind. Maar hij functioneerde niet goed. Toch is het heel heftig het vertrouwen in iemand op te zeggen.” De VVD heeft zich in de afgelopen periode niet als een echte oppositiepartij gedragen. “Nee, want oppositie voeren betekent toch niet dat je overal op tegen moet zijn. Als de plannen goed zijn, dan steunen we die. Ongeacht van welke partij ze afkomstig zijn.” Ingeborg de Barbanson hoopt op 18 november de verloren derde zetel terug te winnen. De liberalen staan open voor een plek in de coalitie. “De VVD samen met CDA en Samenwerking, dat zou een prachtige combinatie zijn”, vindt ze. Toch heeft de VVD nog geen uitgesproken wethouderskandidaat. “Er zijn meerdere mensen binnen de partij die het kunnen. We moeten eerst maar eens zorgen voor een goede uitslag. En als we in het college komen, dan ligt het er ook aan welke portefeuille het wordt. Ik wil graag wethouder worden, maar je moet me niet op financiën zetten.” Veiligheid is een speerpunt van de liberalen. Plotseling fel: “Ik wil niet horen dat wij landelijk in de topdrie van fietsendiefstallen staan. Venray is zo’n leuk dorp en toch geen wereldstad. Er heerst een gevoel van onveiligheid. Dat moet hoognodig veranderen. Wie zich niet veilig voelt, kan ook niet goed functioneren. De politie moet beter worden ingezet, daar waar het echt nodig is. Veiligheid mag geen zorgpunt zijn in Venray.” Het politieke talent van de Venrayse is binnen haar partij niet onopgemerkt gebleven. Landelijk staat ze hoog aangeschreven en ze wordt regelmatig uitgenodigd voor allerlei opleidingen. “Ik heb al de masterclass gevolgd in Utrecht. En komend jaar ga ik de topkader opleiding volgen van de VVD.” De kans is groot dat ze politiek Venray een keer de rug toekeert. “Ja, wie weet. Het moet ook niet te snel gaan. Daarom zie ik het lijsttrekkerschap al als een mooie stap vooruit.” Over drie weken zijn de verkiezingen. Het zijn spannende tijden. Landelijk populaire partijen als D66 en PVV doen in Venray niet mee. Waar gaan die kiezers naar toe? Zouden de aanhangers van Geert Wilders hun toevlucht zoeken bij de VVD, zijn voormalige partij? Ingeborg de Barbanson wil geen brug slaan naar de PVV. “Wilders is te ver doorgeschoten. Het is knap hoe hij telkens de discussie loskrijgt en de pers weet te bespelen. Maar hij benoemt alleen maar problemen. Ik verwacht dat hij ook met oplossingen komt. Daarin schiet hij fors tekort. Nee, Wilders past niet meer bij de VVD, want hij is geen liberaal. Het kan toch niet dat hij een belasting voor hoofddoekjes wil invoeren.”
Peel en Maas
Van den Munckhof
Ingeborg de Barbanson is de eerste vrouwelijke lijsttrekker van de VVD in Venray. Toen fractievoorzitter Frans van der Kruijf bekend maakte uit de politiek te stappen, greep ze kans aan om de liberale lijst aan te voeren. Een jaar of acht geleden werd haar politieke interesse gewekt door Pim Fortuyn. Ze werd lid van de LPF en bestuursvoorzitter van de provincie Limburg. “Fortuyn sprak me aan omdat hij zo duidelijk was. Iedereen wist waar hij het over had. Hij brak dwars door taboes heen. Dat miste ik zo in de politiek.”
